Archives

To tekst który gdyby nie wyobraźnia Michała Zabłockiego  – poety – nigdy nie mógłby się chyba zdarzyć. Nie wyobrażam sobie żeby ktoś miał sweter z brudu na cztery centymetry. Piosenkę zinterpretował Tadeusz Kwinta – niewiarygodnie prawdziwie, tak że zanurzamy się w tę baśń i zastanawiamy się jak to naprawdę było…

Zawsze miałem słabość do tego by wynajdywać stare teksty. Tak samo jak słabość do języka polskiego, w tym starego języka. No bo takich składni teraz się nie używa  „Ją w objęcia chwycił swoje zamęt życia zawieruchy”… Jak to napisać, jak to śpiewać? Wie o tym Jacek Wójcicki, bo kogo innego miałem do tego wybrać, jak nie tego który śpiewał między innymi w Ostatnim Dzwonku Magdaleny Łazarkiewicz…

Udało mi się rozprawić z historycznością Wyspiańskiego i zamienić w piosenkę jego marzenia o lesie rymanowskim, o kniaziu i zbrojnych rotach. Ale udało się dzięki Agacie Klimczak, która weszła w nastrój tak jak by się urodziła tam w tym „świecie myśli” Wyspiańskiego

Balladę ponurą napisałem specjalnie dla Tadeusza Kwinty. Kiedyś ten tekst przyniosła mi Ewa Wnukowa, ale stwierdziła że on musi być dla mężczyzny. No i powstał pejzaż o dziewczynie  w ciąży, która na deszczu stoi i moknie. I o bawiącym się tamoj daleko zdrajcy, którego bliska już godzina bo będzie miał pięćsetnego syna. I jeszcze morał… Posłuchajcie…

Piosenka o malarzach nicości, malujących we śnie i latającym błękitnym balonie. Kołysanka zaśpiewana przez Jacka Wójcickiego z towarzyszeniem fletu, smyczkow i fortepianu. Nic nie wiadomo czy istnieje naprawdę..

Joanna Kulig śpiewa moją najpiękniejszą balladę. W jej tekście napisanym przez Magdalenę Piekorz znalazłem tytułowe słowa Ogrody złudzeń. Robi to przejmująco, myślę że się utożsamiając z tym utworem

Podobno ten wiersz zna każde dziecko w Rosji, a my znamy w tłumaczeniu Jana Brzechwy. Zaśpiewał go baśniowym głosem Jarosław Wasik w duecie z Kamilą Pieńkos. Odkryłem że ich barwy bardzo się uzupełniają…